دستگاه های نهال را می توان بر اساس سطح اتوماسیون آنها به سه نوع دسته بندی کرد: دستی، نیمه{0}}و تمام اتوماتیک. ماشین‌های دستی طراحی ساده‌ای دارند و برای کارهایی مانند پرکردن بستر، قرار دادن بذر و پوشش خاک عمدتاً به نیروی انسانی متکی هستند. در حالی که آنها مقرون به صرفه هستند و برای عملیات در مقیاس کوچک-یا خانگی{4}}مناسب هستند، کارایی آنها محدود است.
ماشین‌های نیمه خودکار مراحل خاصی از فرآیند را مکانیزه می‌کنند-مانند پر کردن بستر، فروکردن (ایجاد سوراخ‌های کاشت)، یا کاشت{2}}اما هنوز برای کارهایی مانند بارگیری و تخلیه سینی‌ها یا پر کردن مواد نیاز به مداخله دستی دارند. این ماشین‌ها که بطور گسترده در نهالستان‌های کوچک-تا-متوسط-استفاده می‌شوند، تعادل مطلوبی بین کارایی و هزینه ایجاد می‌کنند.
ماشین‌های تمام اتوماتیک کل جریان کار را ادغام می‌کنند-از جمله تامین زیرلایه، کاشت خودکار، پوشش خاک، آبیاری و تخلیه سینی- که عملاً بدون سرنشین عمل می‌کند. این ماشین‌ها که معمولاً در مراکز نهال کشاورزی در مقیاس بزرگ (مانند تأسیسات نهال صنعتی صنعتی) به کار می‌روند، کارایی بالا و همچنین دقت و قوام کاشت برتر را ارائه می‌دهند، اگرچه سرمایه‌گذاری اولیه و هزینه‌های نگهداری بالاتری را به دنبال دارند.
